clock

Dzisiaj jest 23.11.2017 rok ,        godzina: 17:50 dudes     Dziś imieniny: Adeli, Felicyty, Klemensa            Dołącz do społeczności e-Masaz.pl w G+

arrow

Obecnie znajdujesz się w : Podstronie » Historia fizjoterapii


Linki sponsorowane
Linki sponsorowane



Stoły do masażu

Stoły do masażu

Stoły do masażu



Polecane produkty

Masaż

Wyszukiwarka

Twoja wyszukiwarka
arrow

Historia fizjoterapii

Linki sponsorowane


Początki fizjoterapii sięgają początków ludzkości. Człowiek pierwotny będąc ściśle uzależniony od swojej siły i sprawności fizycznej starał się jak najszybciej po przebytym urazie czy chorobie powracać do utraconej sprawności. Początkowo były to działania podświadome np. Rozcieranie bolącego mięśnia. Świadome stosowanie ruchu i masażu związane jest już z rozwojem starożytnych  cywilizacji.

 

            Chiny: Juz ok 1200 lat pne zaczęto świadomie stosować ćwiczenia lecznicze w postaci tańca, ćwiczeń oddechowych, relaksacyjnych oraz masaż, akupunkturęi ćwiczenia kontemplacyjne.

Początek był jednak znacznie wcześniej, nawet 3000 lat pne. Najstarszym systemem ćwiczeń jest „ kong-fou”. Nazwa ta oznacza dosłownie „ człowieka pracującego z artyzmem”

Cong – artysta, Fou – człowiek. Powstała w tamtym okresie książka „ Cong – Fou” jest swoista instrukcją leczenia skrzywień kręgosłupa, skręceń, dolegliwości chirurgicznych czy stosowania masażu. W starożytnych Chinach we wszystkich prowincjach znajdowały się elitarne szkoły gimnastyki leczniczej, kształcące lekarzy, których uczono metody: „ Tao-See”. Podkreślano dużą skuteczność ówczesnych lekarzy zwłaszcza w nastawianiu skrzywień kręgosłupa. Stamtąd wywodzą się ćwiczenia mięśni połączone z głębokimi i długim oddychaniem. 

W starożytnych Chinach rozpowszechniony był system „ taj-tsy” charakteryzujący sie starannym doborem ćwiczeń gimnastycznych w zalezności od możliwości ćwiczącego, ściśle określoną kolejnością ruchów i rytmicznością przechodzenia z jednej postawy do drugiej.

Znany był również system ćwiczeń gimnastycznych Szenga, przeznaczony dla osób starszych, z przewagą ćwiczeń gimnastycznych wykonywanych w pozycji siedzącej i leżącej.

Inaczej tez wyglądał starochiński masaż. Wykonywano go nie tylko dłońmi ale i łokciami, kolanami, stopami i paznokciami. Niektówe techniki opracowane wówczas stosowane są do dzisiaj.

 

Indie:Również w Indiach ponad 3000 lat pne stosowano ćwiczenia fizyczne dla utrzymania lub poprawy zdrowia. W tekstach Wedy ( sanskr. Wiedza, teksty święte) znajdujemy zalecenia dotyczące higieny i gimnastyki leczniczej, w szczególnie dotyczy to „ Ayur-Wedy”.

W drugim tysiącleciu pne narodził się system „ Yoga” - system religijnej medytacji, uwzględniający szereg ćwiczeń fizycznych.  Można powiedzieć, że starożytni Hindusi byli prekursorami

„Spa and Wellnes”, kładli bowiem duży nacisk na zachowanie higieny ciała i wykorzystywali stosowanie zabiegów przyrodoleczniczych: kąpieli wodnych zimnych i ciepłych, kąpieli parowych oraz kąpieli w gorącym piasku.

 

Starożytny Egipt:  Przez wieki to Egipt był uznawany za kolebkę medycyny. Zachowane płaskorzeźby świadczą o kulcie piękna i tężyzny fizycznej.

np. Płaskorzeźby  z grobu Ptahhotepa przedstawia m.in. Ćwiczenia wzmacniające mięśnie brzucha i grzbietu oraz ćwiczenia przypominające zwisy. W starożytnym Egipcie wysoko ceniono higienę i profilaktykę zdrowia. Szeroko stosowano namaszczanie ciała z masażem( papirusy sprzed 5000lat pne) oraz elementy gimnastyki leczniczej.

 

Starożyna Grecja i Rzym: Właściwy rozwój medycyny a z nia gimnastyki leczniczej nastąpił dopiero w starożytnej Grecji. Kapłani światyni Asklepiosa ( opiekuna medycyny i lekarzy) zalecali ćwiczenia fizyczne jako wskazana terapię.  Świątynie budowano na wzgórzach, pośród gajów, w okolicy oddalonej od osiedli, a w ich poblizu lokallizowano basen, stadion, gimnazjon ( publiczna szkoła wychowania fizycznego), palestrę ( palaistra = miejsce ćwiczeń gimnastycznych) i łaźnie, co nadawało kompleksowi budowli charakter pierwszych uzdrowisk.

 

Za twórcę medycyny jako nauki uważany jest Hipokrates ( 560-377rpne), którego uznaje się również za jednego z prekursorów gimnastyki leczniczej.

Hipokrates uważał, że lekarz jest jedynie pomocnikiem natury i na takim tle należy rozumieć jego słynna maksymę „ primum non nocere” Wprowadził do praktyki ćwiczenia stopniowane według trudności, indywidualizację ćwiczeń oraz ćwiczenia wstępne przed głównym wysiłkiem. Wg Hipokratesi ćwiczenia powinny być uzupełniane masażem wykonywanym „ na tyle mocno, aby wzmocnić ciało, na tyle lekko by przynieśc rozluźnienie”

 

Starozytna Grecja stworzyła oryginalny system medycyny i ściśle z nią związanej kultury fizycznej. Był on na tyle nowoczesny, że medycyna starożytnego Rzymu odwoływała się w znacznym stopniu do tych tradycji i osiągnięć.

Jednym z najwybitniejszych lekarzy starozytności obok Hipokratesa był Galen( 129-199r) lekarz nadworny trzech cesarzy rzymskich.  Jego dzieł pt.” Iginii” - higiena zaliczane jest do najpełniejszych traktatów o wychowaniu fizycznym napisanych w okresie starożytności.

W zaleceniach dotyczących ćwiczeń wskazywał na poszukiwanie : złotego środka” pomiędzy intensyfikowaniem ćwiczeń z jednej strony, a umiarkowaniem z drugiej strony.

Galen dokonał podziału gimnastyki na: właściwą( zdrowotną), wojskową ( wojenną), atletyczną ( sportową).  Wyróżnił ćwiczenia wstępne, właściwe i końcowe. Nazywany był „nauczycielem zdrowia”.

 

Średniowiecze: W europie oficjalnie nie rozwijano jakiejkolwiek działalności na rzecz osób kalekich i niepełnosprawnych. Każde zniekształcenie i wady ciała traktowano jako „dopust Boży”, za karę niebios za wszelkie grzechy. Ponowne zainteresowanie problemem nastąpiło dopier u schyłku średniowiecza w XIII wieku. Paradoksalnie przyczyniło sie do tego wynalezienie prochu i zwiększenie liczby rannych i niezdolnych do walki żołnieży na skutek użycia dział. Tak więc wojny stały się ważnym czynnikiem rozwoju metod medycyny fizykalnej i rehabilitacji.

 

Spadkobierca kultury antycznej był natomiast świat islamu. W szczególności należy wymienić Abu Ali Ibu Sina ( 980-1037r) Awicenna. Wskazywał on na znaczenie ruchu jako metody poprawy przemiany materii, zalecał stosowanie wszelakiego ruchu w leczeniu i profilaktyce. .

 

Renesans:  Powrócono do zapomnianych wartości, odkryto na nowo człowieka.  Odżyły częściowo antyczne wzory kultury fizycznej. Lekarze i pedagodzy podkreślali rolę i rangę gimnastyki. Często sięgano po naturalne środki lecznicze jak: ćwiczenia fizyczne, kąpiele i leczenie klimatyczne. W 1498 r książę ziębicki Jerzy założył w Lądku pierwszy zakład leczniczy( ciepłe kąpiele w wodzie ze źródła.

Najwybitniejszym lekarzem odrodzenia był Paracelsus ( 1493-1541) uważany za twórcę i propagatora lecznictwa naturalnego, w tym wodolecznictwa.

Wspomnieć należy również Ambrożego Pare ( 1510-1590r)  cyrulik wojsk francuskich. Wprowadził jako pierwszy zwykły opatrunek zamiast zalewania ran wrzącym olejem, drewniane protezy po amputacjach i rehabilitację. Wskazywał on na konieczność stosowania ćwiczeń leczniczych usprawniających po złamaniach i amputacjach, zalecał stosowanie masażu, nad którym rozpoczął wstepne, fizjologiczne badania.

Było on uważany za prekursora rehabilitacji i masażu w nowożytnej Europie.

 

Wiek XVI i XVII pojawiły się prace na temat wartości gimnastyki.

 

Glisson( 1599-1677r),  propaguje ćwiczenia przy leczeniu zniekształceń klatki piersiowej i kręgosłupa. Wprowadza on pętlę wyciągową za głowę, stosowana jest ona dzisiaj i nazwana jego imieniem. Andry wprowadza ćwiczenia w wadach postawy tzw ćwiczenia antygrawitacyjne.

 

Za twórcę nowoczesnej gimnastyki leczniczej uważany jest Henryk Ling ( 1776-1839) Opracował on i wprowadził pewien system gimnastyki leczniczej – stworzył on szkołe gimnastyki leczniczej.Ćwiczenia lecznicze w systemie Linga prowadzone są przez kinezyterapeutę z pełną jego pomocą i współudziałem. System Linga opiera sie na ćwiczeniach czynnych, które uważał za podstawowe ćwiczenia kształtujące.

 

Słowo rehabilitacja użyte zostało oficjalnie i określone po raz pierwszy w 1918 roku przez Douglasa C. McMurtiego Dyrektora Instytutu Czerwonego Krzyża dla inwalidów w Nowym Yorku w kontekście opisu eksperymentalnej szkoły reedukacji i rehabilitacji inwalidów wojennych. W tym samym roku w Senacie Stanów Zjednoczonych wniesiono ustawę o zawodowej rehabilitacji żołnierzy i marynarzy. Rehabilitację określono wówczas jako przywracanie  potrzebującym najpełniejszej, jak tylko można fizycznej, psychicznej, społecznej, zawodowej i ekonomicznej przydatności.

 Wszechstronny rozwój rehabilitacji zaczyna sie od 1947 roku. Powstaje wtedy 80-łóżkowy ośrodek – Wydział Rehabilitacji i Medycyny Fizykalnej pod kierunkiem Howarda Ruska. Określa on program rehabilitacji, który opiera się na filozofii zawartej w jego słowach: „...rehabilitacja rozciąga sie na cały okres czasu zawarty między łóżkiem chorego a jego warsztatem pracy. Opieramy się raczej na pozostałych zdolnościach chorego, a nie jego niezdolnosciach i uczymy jak żyć i pracować przy tym co mu pozostało...”  

Od połowy 20 wieku obserwujemy na całym świecie gwałtowny rozwój fizjoterapii. 

W wielu krajach Europy zachodniej rozwija sie model rehabilitacji opiekuńczej mający swój historyczny odpowiedzik w działaniach greckiego lekarza Asklepiadesa. Jego zasadą było to by leczenie było szybkie, pewne i przyjemne ( cito, tuto et iucunde), Zalecał on stosowanie diety, ale takiej, która odpowiadała choremu, stosował też zgodnie z upodobaniami chorego leżakowanie, spacery, bardzo lekkie wysiłki fizyczne, picie wód mineralnych i wina. Była to terapia przyjemna, bezwysiłkowa, ale nie wyzwalająca rezerw psychicznych i inicjatywy pacjenta. Polski model rehabilitacji do niedawna odwoływał się raczej do Hipokratesa, fizjoterapii nieodłącznie związanej z ruchem. Były to działania dynamiczne, odwołujące się do kompensacji ogólnoustrojowej, której pełna stymulacja może być wywołana środkami kinezyterapii ogólnousprawniającej, której najlepszymi realizatorami są absolwenci fizjoterapii szkół wychowania fizycznego. Dla których teoria i praktyka ruchu nie powinna mieć tajemnic. 

 

Fizjoterapia ma więc swoja długoletnią historię.  Wątek zdrowotny był od początku  ścisłym łącznikiem szeroko rozumianej medycyny i kultury fizycznej.  A rola fizjoprofilaktyki i fizjoterapii będzie stale rosła zarówno w aspekcie ogólnospołecznym jak  i leczniczym.

 


[dodaj komentarz na forum]






   » powrót do poprzedniej strony

Aby otrzymywać najnowsze informacje :


Masaż tajski jest jedną z czterech gałęzi tradycyjnej medycyny Tajów.

Masaż tajski

Fizjoterapiaonline.pl serwis zajmujący się coraz bardziej popularnym tematem, jakim jest fizjoterapia.

Fizjoterapia


Gabinety masażu - baza gabinetów masażu
Rehabilitacja - serwis rehabilitacyjny
Forum fizjoterapia - fizjoterapia, fizjoterapeuci



Instagram


Strona korzysta z plików cookies. Jeśli nie chcesz, by pliki cookies były zapisywane na Twoim dysku zmień ustawienia przeglądarki. Administracja nie ponosi odpowiedzialności z zastosowania metod leczenia opisanych w witrynie. Kopiowanie za zgodą redakcji.